Ze wszystkich znaczących miast Europy najmniej lubię Wiedeń, chociaż jest tam wiele ciekawych rzeczy do obejrzenia. Kiedy byłem pierwszy raz w tym mieście, w połowie lat osiemdziesiątych, policja sprzątnęła moją „skodę 120”, która była widać źle zaparkowana. Gubiłem się jeszcze wtedy w obcych miastach i nie umiałem odczytać nieznanych w Polsce znaków. Samochód odzyskaliśmy na przedmieściu gdzie stał wśród wielu innych miejscowych i zagranicznych. Suma, którą zażądano przekraczała nieco nasze możliwości, ale Lilka używając mowy ciała i gestów przekonała parkingową, że pieniędzy nie mamy, a ta jakoś odpuściła. Przygoda ta nie wpłynęła jednak na mój stosunek do Wiednia, który ma głębsze przyczyny. 
 
Wiedeń miał wspaniałe karty w swojej historii. Na przełomie XIX i XX wieku zgromadzili się tutaj znakomici uczeni i artyści. Innowacje rodziły się jak grzyby po deszczu w wielu dziedzinach nauk przyrodniczych i społecznych. Ernst Mach, który był zarazem matematykiem, fizykiem i filozofem, a także niekiedy ekonomistą, psychologiem i biologiem dostarczył wielu uczonym idei – hybryd. Jego prace psychologiczne miały istotny wpływ na koncepcje estetyczne ruchu Jung Wien. Poeta i dramaturg Hugo von Hofmannsthal uczęszczał na wykłady Macha na uniwersytecie wykorzystując je w swojej twórczości. Również Robert Musil mu wiele zawdzięcza. Mach oddziałał także na Hansa Kelsena i jego pozytywną teorię prawa, a także na Alberta Einsteina. Krytyka języka Karla Krausa zainspirowała rozważania Arnolda Schoenberga na temat teorii muzyki i wpłynęła na jego twórczość kompozytorską. Koncepcje Krausa zostały również zaczerpnięte przez Ludwiga Wittgensteina. W Wiedniu przed 1914 r. powstała austromarksizm. W tym środowisku wychowali się również Paul Lazarsfeld, Friedrich.A.Hayek, Karl Polanyi, Karl Popper i Zygmunt Freud. Po pierwszej wojnie światowej, wraz z upadkiem Imperium Wiedeń stracił swoje znaczenie, a od lat trzydziestych odpłynęła większość jego inteligencji. Miasto stało się drzemiącym miastem muzealnym.  

Wiedeń wciąż chyba nie umie się odnaleźć po rozpadzie Imperium Austro – Węgierskiego. Te zbiorowe frustracje były też po części przyczyną entuzjastycznego przyjęcia wcielenia Austrii do Rzeszy Niemieckiej i gorącego powitania jakie wiedeńczycy zgotowali Adolfowi Hitlerowi, który przemawiał do zgromadzonych mieszkańców z okien dawnego pałacu cesarskiego. Po wojnie nie rozliczyli się z nazizmem, udając ofiary.