Niby czułem, że nie powinienem, ale założyłem swój profil na portalu, żeby odszukiwać szkolnych znajomych, gdy szef działu PR w firmie przekonał mnie, że rozmowa z kimś, kto ma poniżej trzystu dodanych, to normalny obciach, mezalians i wejście bez maski na oddział zakaźny. A ktoś całkiem bez profilu to w ogóle musiałby przesłać do klasowej galerii zdjęcie swojego nagrobka, żeby być ewentualnie usprawiedliwionym.
Najpierw zaprosiłem do grona przyjaciół owego szefa działu PR, bo mnie prosił. Zaakceptował, powitał mnie wśród użytkowników i życzył kolejnych 299, równie jak on prestiżowych znajomych.
Następnie odnalazłem swoją grupę przedszkolną. Ledwie jąłem pisać słodkiego maila do Ani, dla której w starszakach zmodyfikowałem swój image wymuszając na mamie zmianę rondla, od którego mnie strzygła, gdy Adaś, ten sam Adamek, który Ani przynosił bukiety kradzionych z mego balkonu pelargonii, dołączył do galerii zdjęcie. Na pewno zrobione na radzieckim aparacie z enerdowską kliszą bo z marca ’82 a poza tym nie powstydziłoby się go ani KGB, ani Stasi. Tyle, że Adaś dość szeroko otworzył archiwa, ku uciesze na podzdjęciowym forum:
- o rany, nie wiem co bardziej spaprane: czy gęba czy nocnik ~ Piotrek;
– he, he, he wyjaśniło się od czego go strzygli ~ Kaśka;
- Adaś dzięki za ostrzeżenie bo jeszcze bym nieopatrznie dodała młota do znajomych ~ Ania.
Zadzwoniłem do szefa działu PR w firmie a on mi na mój lament, że mieć 300 znajomych nie jest łatwo, dlatego z tymi, co nie mają nie gada i odłożył słuchawkę. Nawet cały telefon, bo to była komórka.
 Dopisując się do klasy z podstawówki miałem teoretycznie szansę na 23 znajomych. Czytając klasową listę przypominałem sobie sytuacje z szatni WF, z wycieczki z wymuszonym przeze mnie postojem autokaru, z lekcji biologii, na której dopytałem o zaległe zadanie domowe i w praktyce liczyłem na dwie osoby. Obie doszły do nas pod sam koniec siódmej klasy i nie przeszły do ósmej. Ostatecznie zaprosiła mnie tylko wychowawczyni, pod której zdjęciem wszystkie komentarze byłych uczniów usunął administrator za złamanie regulaminu.
 Tym razem szef działu PR przed rozłączeniem się podał mi tylko autora i tytuł książki o zarządzaniu wizerunkiem w sytuacjach kryzysowych.
 Resztki nadziei wiązałem z liceum, bo kumpel z równoległej klasy wspomniał, że sporo się tam o mnie pisze i że mam recenzje bez wyjątku po kilka gwiazdek. Yhm świetnie: kawał ch*** - trzy gwiazdki, ostatni d**** - cztery gwiazdki; s***** pięć gwiazdek - syn.
 Ponieważ wiedziałem, że szef działu public relations nie odbierze telefonu, gdzie się dało zgłosiłem naruszenie regulaminu i napisałem do niego - jako jedynego znajomego na portalu - co on na to? Odpisał, że gorszego PR nie mogłem sobie zrobić i usunął mnie z listy, redukując ją do 12630 osób.