Kiedy wysiadasz z samolotu na płytę lotniska Dar El Beida czujesz zapach, zapach Afryki,  tak myślałem kiedy grudniowego popołudnia 1970 roku wylądowałem na lotnisku, które wtedy jeszcze nie nosiło imienia ówczesnego prezydenta Houari Boumediena. Później przekonałem się, że  nie ma jednego zapachu Afryki, inaczej pachnie Kenia, inaczej Maroko. Algier geograficznie leży w Afryce, ale kulturowo należy bardziej do świata chrześcijańsko – muzułmańskiego. Nie tylko każdy kraj pachnie inaczej, ale każdy człowiek każde miasto, każda jego dzielnica. 

Jadąc z lotniska przecinało się rzekę El Harrasz, która wtedy była miejskim ściekiem, do którego spływały nieczystości z sąsiednich bidonvilli. Stąd dochodził ten zapach, który poczułem na lotnisku zmieszany ze spalinami i ciepłym wilgotnym powietrzem.

W bidonvillach, favelach, slumach, barrios żyją miliony mieszkańców miast trzeciego świata. Algier nie był  wyjątkiem. Te spontaniczne konstrukcje budowane z materiałów, które były pod ręką istniały za czasów francuskich, ale po uzyskaniu niepodległości powstawały nowe i rosła ich ludność. 
Opuszczone przez Francuzów mieszkania nie były w stanie pomieścić przybyszy z bledu, dla których miasto wydawało się być przepustką do lepszego życia. W okresie od stycznia do września 1962 r, kiedy kończyła się Algieria francuska, miasto opuściło 200 tysięcy jego dawnych mieszkańców, a całą Algierię 900 tysięcy. Exodus, wypędzenie z ziemi, która była domem przez ponad stulecie, przez cztery pokolenia,. „sprawiedliwość dziejowa”, jeżeli coś takiego w ogóle istnieje, była jednak nie po stronie wypędzonych, ale rdzennych mieszkańców tej ziemi. Ale czy ci opuszczający swoje siedziby pied noir  nie byli także rdzennymi jej mieszkańcami?

Po zajęciu Algieru w 1830 r. miasto leżące na peryferiach cesarstwa otomańskiego liczyło kilkanaście tysięcy mieszkańców, ale ludność szybko rosła wskutek napływu kolonistów z Francji. W latach osiemdziesiątych XIX wieku wzrosła już do przeszło 100 tys., w tym ponad trzy czwarte mieszkańców było narodowości francuskiej. Przed wojną, w 1954 r. ludność miasta liczyła ponad 300 tys. powiększając  się znacznie jeszcze w trakcie działań wojennych, pacyfikacji i przesiedleń dokonywanych masowo na ternach wiejskich przez wojsko francuskie.